رها گردیدگان

شهدا

وبین معرکه با صبر خود نشان دادید
هنوز مرد نبردید تا سری باقیست

www.raghseparvane.blogfa.com

چه کسی می گوید اجتماع نقیضین محال است ؟ وجود من سرشار است از اجتماع نقیضین شب تا به صبح در فراغت از سر غم می گریم اما اشک های من بوی شوق می دهد بوی عشق . من سراپا غم و شادی ام

چه کسی می گوید اثبات شی نفی ما عدا نمی کند ؟ من اثبات کرده ام که زندگی یعنی شما و نه هیچ چیز دیگر من وجود شما را در وجودم اثبات کردم و همه چیز را غیر از شما نفی کردم

چه کسی می گوید سفید و سیاه مانعه الجمع انذ من اکنون تلالوی نور سپیدتان را در انحنای وجود سیاهم درک می کنم

چه کسی می گوید؟...

بیا مهدی شب هجران سحر کن

چند تا مرد با روح بزرگ در اوج انسانیت با کمال تواضع از حضرت آقا در خواست حلیت می کنند چقدر تامل بر انگیز ...

وقتی یک جانباز با درد دلش سخن می نه زبون سر راز هایی رو بر ملا می کنه که فهم من و شما از اونا قاصره به قول معروف از ایشان نیستی نی گو از ایشان می دونین حسم چیه ؟ حس می کنم بین عاشق و معشوق بین آقا و این بزرگان حرف هایی رد و بدل میشده که هیچ کدوم از دوربین ها نتونستن ضبطش کنن حرف هایی که تنها وسیله اش نگاه بود و نفس های به شماره افتاده ...

محبت پدری آقا رو که اصلا نمیشه وصف کرد هر کدوم از اون بوسه هاش معدن عشق بود و با هر بوسه به ما می فهموند که چه گرهی به دل این عاشق و معشوق افتاده . دست نوازش پدرانه نگاه های عاشقانه شوخی های بزرگوارانه و پدری و پدری و پدری رو فقط باید از حضرت آقا یاد گرفت .

یاد روز محشر افتادم زمانی که آقام امام حسین علیه السلام وارد میشن و میگن می خوام با خواص ملاقات کنم اونوقت به من بگن تو  جزو خواص نیستی و من باز هم از شرمندگی خود شرمنده شوم آه چه دردی که این کلمات از گفتن آن ناتوان است ...

دارم می رم حرم شاه عبدالعظیم حسنی دعا گوی همتون هستم

آذر 59 بود. ما در بیمارستان بودیم که دیدیم عده‌ای با لباس کردی از مقابل بیمارستان رد شدند... بعدتر فهمیدیم بچه‌های خودمان بودند که همراه با پیشمرگان مسلمان به یک عملیات‌ برون مرزی رفتند، 3- 2 روزی گذشت. برف شدیدی می‌آمد. برادر ممقانی آمد و گفت که بیمارستان را آماده کنید، بچه‌ها رفته‌اند دزلی را بگیرند. ما همه ترسیدیم: مگر می‌شود دزلی را گرفت؟! اولین زخمی‌ها را آوردند؛ 4 دموکرات بودند. گذاشتیم شان کنار اتاق عمل. برادر ممقانی می‌گفت اینها را ببرید اتاق عمل، اما ما منتظر مجروحین خودمان بودیم. گفتند مجروح نمی‌آورند. ترسیدیم که همه شهید شده باشند! اما بعد فهمیدیم دزلی را گرفته‌ایم بی‌ آنکه حتی خونی از بینی بچه‌ هایمان آمده باشد. ما هنوز آن 4 دموکرات را نبرده بودیم اتاق عمل! بالاخره از سپاه آمدند و از قول حاج احمد متوسلیان گفتند: وای به حالتان اگر به زخمی‌ ها رسیدگی نکنید! ما هم به مداوای آنها پرداختیم.

متأسفانه چهره برادر احمد را خشن ترسیم کرده‌اند. حاج احمد آنقدر مهربان بود که وقتی برای کوچک‌ترین نیرویش، اتفاقی می‌افتاد، همه شهر را به دنبالش می‌گشت. فرمانده و غیر آن، برایش فرقی نداشت. حتی در عملیات فتح‌المبین، حواسش به خواهرها بود و از بچه‌ها خواسته بود که ما را سیزده‌بدر ببرند، چقدر هم آن روز به همه ما خوش گذشت.
برادر احمد هر روز بین ساعت 11 الی 12 برای پانسمان می‌آمد و در این ساعت هم بسیار دقیق و مقرراتی بود. یک روز نیامد. خیلی منتظر شدیم اما خبری نشد و با برادر میرکیانی تماس گرفتیم. گفت: برادر احمد از سحر تا حالا، در حمام هستند! گفتم شرایط ما را به ایشان بگویید؛ ما ناراحت گچ پای ایشان هستیم که با کوچک‌ترین نمی پاک می‌شود. از طرفی برق هم رفته و ما برای استریل وسایل، باید موتور برق روشن کنیم و منتظر ایشان هستیم. 10 دقیقه بعد برادر میرکیانی و برادر احمد آمدند. خیلی نگران بودم و حتی ناراحت بودم از سهل ‌انگاری برادر احمد، اما دیدیم گچ پا سالم است! برادر میرکیانی من را صدا زد که «چیزی به برادر احمد نگویید؛ ایشان از صبح در حمام، لباس چرک‌های بچه‌ها را می‌شستند.» پای گچ شده را هم با نایلون پوشانده بود تا آسیبی نرسد. من رفتم به ایشان برسم، دیدم پوست انگشتان رفته و خون آمده است، اما به روی خودش نیاورد، من هم چیزی نگفتم.

آنها هم خانه دارند

شما غذا می خورید

انها هم غذا می خورند

شما زندگی می کنید

آنها هم زندگی می کنند

شما خانواده و فرزند دارید

آنها هم خانواده و فرزند دارند

شما  مسلمان اید

انها هم مسلمان اند

مهم تر از همه آنکه ما همه مسلمانیم همه برادر و خواهریم ما چگونه می توانیم آنها را اینگونه ببینیم ؟!

انسانیت چیست ؟

اول رفتیم مدینه عجب حال و هوایی داشت من که پارسال رفته بودم انگار همین دیروز بود که اومدم غم غربت مدینه امونمونو بریده بود . وقتی فکر می کردیم تک تک اینجا ها که قدم میذاریم بوی عطر قدم های آقام علی  آقام حسین مادرم فاطمه زهرا سرورم زینب و همه خاندان پاکشون که درود و رحمت خدا بر اون ها باد میده گیج می شدیم از قدم برداشتن خودم پشیمون می شدم از بودنم از نفس کشیدنم . میگن رسوا الله روحی فداک فرمودند : انا و علی اابن ابی طالب ابوا هذه الامت  یعنی من و علی ابن ابی طالب پدران این امتیم . منم که دور از خانواده بودم ، می رفتم تو مسجد النبی به پیامبر می گفتم : پدر اومدم سرمو بذارم رو پاتون و باهاتون حرف بزنم حتی اگه به حرف هام هم گوش نکنید دلم خوشه که باهاتون حرف زدم ، درد و دل کردم . من از مدینه جدا شدم با حس های جدید ، حس اینکه خیلی بدم خیلی پستم و خیلی گناه کارم . شب خداحافظی تو حیات مسجد النبی به طرز باور نکردنی زیارت عاشورا و نادعلی خوندیم البته یه بار بهمون گیر دادن و بلندمون کردن ولی الحمدلله نفهمیدن چی می خونیم . اون شب انقدریکی از هم کاروانی هامون خوند و بچه ها گریه کردن که دیگه نا نداشتیم صبح همه با چشم های ورم کرده با پدرشون خداحافظی کردن . و اما مسجد شجره ... هیچ کدوممون باورمون نمی شد که یه روزی نیمه شعبان محرم بشیم و اعمال انجام بدیم همه جا بوی نرگس می اومد فضای اون شب خیلی خاص بود مخصوصا با حضور خانم تقوی. لبیک و اشک و آه . رسیدیم مکه آماده شدیم که اعمال انجام بدیم . چی بگم از نگاه اول به کعبه ؟ فقز اینو بگم که یه صدایی تمام وجودمو لرزوند به کعبه گفتم چقدر دوریمون زیاد شد . چقدر دلم برای این سرزمین تنگ شده بود . دیگه خلاصه از گرما زدگی و حجر الاسود و منا و عرفات که سوزوند ما رو البته این تو زیارت دوره بود ما حج عمره رفتیم . همه و همه گذشت و من یه سوغات قشنگ آوردم :

کعبه یک سنگ نشان است که ره گم نشود

حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست

ادامه دارد ...

1. تاثیر ازدواج

2. ازدواج در هنگام تنگدستی

3. ازدواج رحمت است

4. آفات بی همسری

فصل دوم: وظیفه توانگران

5. تلاش در ازدواج بی همسران

6. در سایه عرش

7. منظور نظر حق

8. بهترین وساطت

فصل سوم: دیدار قبل از ازدواج

9. ازدواج با دینداران

10. دیدار قبل از وصلت

11. دیدار عروس و داماد قبل از ازدواج

12. سؤال از اوصاف

فصل چهارم: عروس و داماد شایسته

13. خواستگار مذهبی و خوش اخلاق

14. داماد هم شان

15. عروس شایسته